Blog

Zelfverdediging is geen quick fix

De laatste dagen word ik constant geconfronteerd met mijn eigen onveiligheid. De moord op drie verschillende vrouwen in een tijdspanne van enkele weken zet me aan het denken en doet me pijn. Het dwingt me om na te denken over dingen die ik weg heb gestopt, die ik heb gereduceerd tot binaire en onderbewuste patronen. Als ik alleen over straat loop maak ik constant keuzes in mijn hoofd: is dit veilig? Kan ik de voetstappen die ik achter me hoor vertrouwen of kan ik beter wat meer tempo maken? Is dit het moment waarop ik doe alsof ik aan de telefoon ben? Al die vragen zijn terug te brengen tot een simpele gedachte. Ben ik veilig, ja of nee? 

In lijn met die gedachten lees ik de afgelopen dagen veel over zelfverdediging. Wat als we alle vrouwen verplicht zelfverdedigingscursussen geven? Wat nou als we pepperspray legaliseren zodat vrouwen zichzelf kunnen verdedigen op straat? En misschien nog wel erger: zo erg kan het toch niet zijn? Mannen hebben echt niet allemaal foute bedoelingen. Waarom vertellen vrouwen hier nu pas over? Als het echt zo heftig is zouden we er wel meer over horen. Ik zou dit nooit doen. Ik heb dit nooit gezien. Het zal wel tussen je oren zitten.

Newsflash. Vrouwen komen hier niet nu pas mee. Vrouwen roepen dit al zo lang als er documentatie van uitspraken bestaat. Het is geen probleem dat de laatste tijd pas aan het licht is gekomen, het is een probleem dat al eeuwenlang structureel genegeerd wordt door mannen. Waarom het genegeerd wordt is voor mij gissen, maar ik gok dat het iets te maken heeft met machtsstructuren, met privilege en met entitlement. Het lichaam van een vrouw is publiek bezit, en haar aandacht moet gaan naar degene die erom vraagt, niet degene die ze kiest.

Je hebt het wel gezien. Je hebt het wel gehoord. Je hebt alleen de bewuste keuze gemaakt om het niet te registreren, om er niks van te zeggen en om het te negeren. Je hebt ervoor gekozen om de keer dat die vriend van je dat meisje lastigviel in een kroeg te negeren. Je maakte de keuze om weg te kijken toen je zag hoe een man als een hyena om een meisje heen cirkelde in een club, haar constant drankjes bleef voeren tot ze bijna niet meer op haar benen kon staan en haar vervolgens mee naar huis nam. Je kent de vrouwen die dit hebben meegemaakt maar weigert te luisteren naar haar verhalen. Als je goed nadenkt acht ik de kans groot dat je zelf hebt bijgedragen aan het gevoel van onveiligheid bij een vrouw.

Je kan zo hard roepen dat vrouwen al die mannen gewoon een trap in hun kruis moeten verkopen, maar door dat te zeggen leg je de schuld weer bij het slachtoffer neer. Ik moet maar pepperspray meenemen, ik moet een zelfverdedigingscursus volgen, ik moet maar niet het zwakkere geslacht zijn dat zich laat overrompelen door testosterongedreven mannen die ‘slaaf van hun eigen domme genitaliën’ zijn. Ik ga het nog maar een keer zeggen in de hoop dat er ooit geluisterd wordt: het is niet onze schuld.

#MeToo.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
admin (Author)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *